Σχόλια για τις πρόσφατες τροπολογίες (περιεχόμενες στο νόμο 4301/2014) που αφορούν στο Π.Ι.Ι.Ε.Τ. ή αλλιώς οι περιπέτειες της λογικής και άλλα τινά.
-Ξεκινάω με δύο ερωτήματα που θα μπορούσαν, άνετα, να αποτελέσουν και τον επίλογο της παρέμβασής μου αυτής:
α) Πώς ένα τέτοιο και τόσο φωτεινό δημιούργημα (αφού ως τέτοιο εμφανίζονται από τους εμπνευστές και αυτουργούς τους οι προσφάτως ψηφισθείσες τροπολογίες που αφορούν στο Ιερό μας ΄Ιδρυμα), που ευεργετεί το Π.Ι.Ι.Ε.Τ. και την Τήνο εν γένει, «φιλοτεχνήθηκε» μέσα στο απόλυτο και ερεβώδες σκοτάδι και προωθήθηκε προς ψήφιση ερήμην της Τήνου;
β) Πώς μία, τόσο κομβικής σημασίας και σοβαρότητας για το Π.Ι.Ι.Ε.Τ., την Τήνο αλλά και ευρύτερα, νομοθετική παρέμβαση έλαβε χώρα «εν κρυπτώ και παραβύστω» και χωρίς-όχι μόνο τη σύμφωνη γνώμη, την αναγκαία διαβούλευση και συνδιαμόρφωση του περιεχομένου της-καμία ενημέρωση, τουλάχιστον, των λαϊκών μελών της διοίκησης του νομικού προσώπου στο οποίο αφορούν οι γενόμενες ρυθμίσεις και των θεσμοθετημένων φορέων του νησιού μας; Εκτός και αν, επαναλαμβάνω και πάλι με τον κίνδυνο να γίνω κουραστικός, κάποιοι κάτι ξέρουν και, αιδημόνως, μας το κρύβουν.
Ακόμα και αν όλα ήταν ειδυλλιακά για το νησί μας (που δεν είναι), όπως κάποιοι οψιγενώς ισχυρίζονται, και μόνο για τον λόγο αυτό, οι πρωτοστατήσαντες στα γενόμενα και όσοι κρύβονται πίσω απ’ αυτούς, όφειλαν μια τεράστια συγνώμη προς τον τηνιακό λαό και τους φορείς της ιδιαίτερης πατρίδας μας για τον απόλυτο αιφνιδιασμό, την προκλητική αγνόηση, τον πρωτόγνωρο και ακραίο παραγκωνισμό και την κραυγαλέα περιφρόνηση που τους επιφύλαξαν. Η εκ των υστέρων προσπάθεια εξωραϊσμού και ψιμυθίωσης της προσγενόμενης στο νησί μας προσβολής, με την επένδυσή της με «σωτηριολογικές» προθέσεις και ευεργετικές για την Τήνο μελλοντικές επιπτώσεις, δεν αρκεί ούτε για να διασκεδάσει τους δικαιολογημένους φόβους και επιφυλάξεις μας ούτε για να άρει τις παντοειδείς συνέπειες που, οσονούπω, θα γίνουν αντιληπτές και από τους πλέον καλόπιστους ή αφελείς εκ των συμπατριωτών μας.
-Οι περισσότεροι χριστιανοί, μεταξύ των οποίων και εγώ, ένα μόνο σωτήρα πιστεύομε και αναγνωρίζομε, τον αυθεντικό, τον Ιησού Χριστό. ΄Αλλους σωτήρες, και μάλιστα αυτόκλητους, ούτε ζητήσαμε ούτε αναγνωρίζομε ούτε εμπιστευόμαστε. ΄Εχουμε βαρεθεί κάποιοι συνεχώς να μας «σώζουν» και μετά ταύτα (μετά, δηλαδή, τις «σωτήριες» παρεμβάσεις τους) διαρκώς να βρισκόμαστε σε κίνδυνο. Εκείνο που θέλομε, διακαώς επιθυμούμε και απαιτούμε είναι να μας υπολογίζουν ως νοήμονες ενεργούς πολίτες και ισότιμους συνομιλητές και με τη συμπεριφορά τους να μην μας υποτιμούν και να μη θίγουν την αξιοπρέπεια και περηφάνια μας ούτε να προσβάλλουν την προσωπικότητά μας, τη νοημοσύνη μας και τη λογική μας.
Ο Σεβασμιώτατος-με τις αναληφθείσες υπ' αυτού πρωτοβουλίες και τις εξηγήσεις του για τους λόγους που τις υπαγόρευσαν-δείχνει να ζει σε ένα φανταστικό κόσμο που του τον εμφανίζουν ως υπαρκτό οι διάφοροι αυλοκόλακες και θεσιθήρες για να τα έχουν καλά μαζί του και για να κάνουν τη δουλειά τους. Τι να το κάνει όμως αν (που) στέκουν «σούζα» και πειθήνιοι μπροστά του διάφοροι πολιτικοί, επιχειρηματίες και άλλοι μεγαλόσχημοι όταν τείνει να διαρραγεί η προς το πρόσωπό του εμπιστοσύνη των απλοϊκών μελών του ποιμνίου της εκκλησίας μας (κι’ εδώ εννοώ της τοπικής, της οποίας έχω ικανοποιητική γνώση). ΄Αλλωστε είναι γνωστή η δυσκολία πρόσβασης των ως άνω «πειθήνιων» προς τον παράδεισο (όπως τα λόγια του Ιησού μας διδάσκουν μέσα από την κατά Ματθαίον ευαγγελική περικοπή, που διαλαμβάνει: «.......ότι πλούσιος δυσκόλως εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών. Πάλιν δε λέγω υμίν ευκοπώτερον εστίν κάμηλον δια τρυπήματος ραφίδος διελθείν ή πλούσιον εισελθείν εις την βασιλείαν του Θεού..... ».
Ο αείμνηστος καθηγητής μου και στο εκκλησιαστικό δίκαιο (ο ίδιος μας έκανε και εμπράγματο) Κωνσταντίνος Βαβούσκος σε κάθε ευκαιρία επαναλάμβανε ότι: εκκλησία δεν είναι η διοίκησή της αλλά το σύνολο των πιστών (όπως σωστά επισημαίνει και ο κ. Αλέκος Φλωράκης στην πρόσφατη σύντομη αλλά τόσο μεστού περιεχομένου παρέμβασή του) και ότι δεν νοείται επίσκοπος χωρίς ποίμνιο. Μας έλεγε ακόμα (αν θυμάμαι καλά γιατί έχουν περάσει σαράντα χρόνια από τότε και μπορεί τη σχετική ρήση να την έχω ακούσει από κάποιον άλλο εγκρατή περί τα θεολογικά) ότι οι επίσκοποι που μετείχαν στις πρώτες οικουμενικές συνόδους ήταν υποχρεωμένοι να μεταφέρουν πιστά σ’ αυτές το απόσταγμα και τη συνισταμένη των απόψεων του ποιμνίου τους (που διαμορφωνόταν κατ’ απόλυτα δημοκρατικό τρόπο), στα προς συζήτηση θέματα, διαφορετικά στοιχειοθετούταν λόγος απομάκρυνσής τους από τη μητρόπολη που επισκοπούσαν και ποίμαιναν.
-Η Τήνος βράζει ένεκα των γνωστών συμβάντων· έχει σωρευθεί, ήδη, στο νησί μας μεγάλη ποσότητα ηφαιστειακής μάζας και επιβάλλεται, παντί τρόπω και σθένει, να εκτονώσομε την ισχύ της σωρευμένης ενέργειας και να αποτρέψουμε την επικείμενη έκρηξη, ενδεχόμενη συντέλεση της οποίας θα έχει απρόβλεπτες και σε κάθε περίπτωση οδυνηρές συνέπειες για όλους μας. Ο οποιοσδήποτε καλόπιστος και αντικειμενικός παρατηρητής δεν έχει παρά να κάνει μια βόλτα στην παραλία ή στα μαγαζιά του νησιού μας για να αντιληφθεί το μέγεθος της κατακραυγής και της απόρριψης. Οι μόνοι και ιδιαίτεροι ευάριθμοι που δεν μιλούν και δεν διαμαρτύρονται-όχι γιατί δεν το θέλουν ή γιατί δεν συμφωνούν με τους υπόλοιπους, αλλά γιατί το κρίνουν ασύμφορο για τους ίδιους-είναι όσοι αποβλέπουν και προσδοκούν σε βοήθημα από το Π.Ι.Ι.Ε.Τ. ή σε άλλη εκδούλευση με τη μεσολάβηση κάποιου «νομιμόφρονα» επιτρόπου.
-Ακούσθηκε ότι ο Σεβασμιώτατος μητροπολίτης μας κατά την επίμαχη (θα μπορούσε και έπρεπε να αποβεί και ιστορική αλλά η σχηματισθείσα πλειοψηφία το απέτρεψε) συνεδρίαση της Δ.Ε. του Π.Ι.Ι.Ε.Τ. ισχυρίσθηκε ότι ούτε ο ίδιος γνώριζε τις ψηφισθείσες τροπολογίες και πως ξαφνιάστηκε ευχάριστα όταν, μετά την ψήφισή τους, πληροφορήθηκε το περιεχόμενό τους. Φαίνεται ότι ο μακαριώτατος Αθηνών και πάσης Ελλάδος .... ξύπνησε κάποιο πρωί και από μόνος του αποφάσισε να ευεργετήσει το Π.Ι.Ι.Ε.Τ. και την Τήνο· περαιτέρω δε και να αποκαταστήσει την από μακρού βαλλόμενη νομιμότητα σε σχέση με τον τρόπο διοίκησης του Π.Ι.Ι.Ε.Τ. ΄Ισως πάλι οι επελθούσες ρυθμίσεις να υπήρξεν απότοκες ... της προνομιακής σχέσης που διατηρούν κάποιοι με το ΄Αγιο Πνεύμα. ΄Ομως, δυστυχώς για κάποιους, η Πεντηκοστή έλαβε χώρα όταν, άνωθεν, εκρίθη πως χρειαζόταν και για να διαδοθεί στα πέρατα της οικουμένης η αποκαλυφθείσα από τον ανυπόδητο Ιησού αλήθεια· έκτοτε δε η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος δεν έχει ούτε τη συχνότητα ούτε τους πολλούς παραλήπτες που ορισμένοι επικαλούνται για να περνούν τα θέλω τους.
Επίσης διάβασα από το δελτίο τύπου, το εκδοθέν υπό της Δ.Ε. του Π.Ι.Ι.Ε.Τ. αμέσως μετά τη συνεδρίαση αυτή, ότι ο Σεβασμιώτατος και πρόεδρος της Δ.Ε. εξεδήλωσε την πρόθεσή του να παραιτηθεί από τη θέση του προέδρου της Δ.Ε. του Π.Ι.Ι.Ε.Τ. εάν και εφόσον τα πράγματα δεν εξελιχθούν καθ’ ον ακριβώς τρόπο διαβεβαίωσε τα υπόλοιπα μέλη της Δ.Ε. ότι θα τρέξουν. Δεν εξήγησε όμως πώς μπορεί να συμβεί αυτό· πώς, δηλαδή, θα παραιτηθεί από μία θέση που την κατέχει ex lege (εκ του νόμου) και η οποία, σύμφωνα με την ίδια νομοθετική πρόβλεψη ανήκει αποκλειστικά και μόνο και ex officio (εκ του αξιώματός του) στον επιχώριο μητροπολίτη. Στη θέση αυτή και στην άσκηση των εξ αυτής απορρεόντων καθηκόντων αναπληρώνεται από τον αντιπρόεδρο, όταν απουσιάζει ή κωλύεται· με το ισχύον πλαίσιο, δεν είναι νοητή ούτε επιτρεπτή η αντικατάστασή του από κανένα άλλον. Εκτός και αν (με τη διαβεβαίωσή του) εννοούσε ότι προτίθεται να κινήσει τη διαδικασία για αλλαγή της συγκεκριμένης διατάξεως του εν λόγω νόμου και επαναφορά λαϊκού στην προεδρία Δ.Ε. του Π.Ι.Ι.Ε.Τ., οπότε ..... ουδέν πρόβλημα.
Μου μεταφέρθηκε ακόμα, από άτομα που είναι σε θέση να γνωρίζουν, ότι κάποιοι-εκ των επαϊόντων και επισπευσάντων τις εξελίξεις-φέρονται να εξεπλάγησαν για τις αντιδράσεις μας (από το περιεχόμενό τους, την οξύτητά τους και τον τρόπο που αυτές εκδηλώθηκαν). Ειλικρινά εκπλήσσομαι από την έκπληξή τους· φαίνεται πως ξεχνούν (γιατί σίγουρα δεν αγνοούν) τι σημαίνει για όλους τους τηνιακούς (ακόμα και για τους μη «φανατικά» θρησκευόμενους) το Π.Ι.Ι.Ε.Τ. ΄Ολοι, άλλος λίγο και άλλος πολύ, έχομε συνυφάνει τη διαδρομή μας μ’ αυτό και οι πάντες το έχουν ως σημείο αναφοράς. Με τις πρόσφατες όμως νομοθετικές ρυθμίσεις αλλά, κυρίως, με την παντελή έλλειψη ενημέρωσης, τον πλήρη παραγκωνισμό και την απόλυτη περιφρόνηση που επιφυλάχθηκε στο νησί μας-ως προς το περιεχόμενό τους και την αντιδημοκρατική μεθόδευση της προώθησής τους προς ψήφιση-ξεπεράστηκε η κόκκινη γραμμή. ΄Ολα αυτά εξηγούν και δικαιολογούν απολύτως και την οξύτητα των σχετικών αντιδράσεων. Εξ άλλου, και απαντώντας στις εκφρασθείσες αιτιάσεις περί υπερβολικής τάχα αντίδρασής μας, επισημαίνω και υπενθυμίζω ότι ενίοτε-ακόμη και στην ιατρική-είναι αναγκαία η υπερβολική δράση, η «βιαιότητα» και το ζωογόνο σοκ για την αφύπνιση και ανάνηψη «ναρκωμένων» σωμάτων και (ως εν προκειμένω) εφησυχασμένων συνειδήσεων.
-Πολλοί καχύποπτοι, υποψιασμένοι και (κατά την άποψη των ίδιων) καλλίτερα πληροφορημένοι επιμένουν ότι με τις ψηφισθείσες τροπολογίες αποκαλύφθηκε ο κρυφός συνδυασμός και παραδόθηκαν τα κλειδιά του «μπεζαχτά» του Π.Ι.Ι.Ε.Τ. στους εκτός Τήνου επισπεύσαντες τις σχετικές ρυθμίσεις. ΄Αλλοι πάλι, πιο προχωρημένοι, διατείνονται ότι συνιστούν την προικοδότηση του μητροπολίτη μας στην από μακρού καλλιεργούμενη και δυσκόλως, πλέον, αποκρυπτόμενη πρόθεσή του να οδεύσει από το γραφείο του στο μέγαρο της καθ’ ημάς μητροπόλεως προς τον αρχιεπισκοπικό θρόνο.
-Ως εκ περισσού επισημαίνω ότι εάν ποτέ χρειασθεί να κριθούν δικαστικά κάποιες από τις ψηφισθείσες και αφορώσες στο Π.Ι.Ι.Ε.Τ. ρυθμίσεις ούτε ο Σεβασμιώτατος ούτε κάποιο εκ των μελών της εθνικής αντιπροσωπείας θα κληθεί να τις εφαρμόσει αλλά αυτό θα το πράξει ο αρμόδιος δικαστής, ο οποίος θα έχει μπροστά του ένα ψυχρό νομικό κείμενο και τίποτα άλλο· οι μύχιες σκέψεις του ενός και οι αγνές προθέσεις του άλλου, δυστυχώς για την Τήνο και το Π.Ι.Ι.Ε.Τ., θα έχουν υποκύψει στη δύναμη του χρόνου και περιέλθει στη λήθη. ΄Αλλωστε, όπως κατά κόρον λέγεται, «ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις».
-΄Οσον αφορά την-ανήκουστη και καταφανούς (ου μην και πρωτοφανούς) σκοπιμότητας και τη δι’ αυτής, αφεύκτως, προκαλούμενη νόθευση της λαϊκής βούλησης-τροπολογία του άρθρου 26 του νόμου 4301/2014 τούτο έχω μόνο να πω: προκαλεί κλαυσίγελο και δη: γέλιο ένεκα της χοντροκομμένης και άκομψης μεθόδευσης που αυτή αποκαλύπτει και κλάμα όταν αναλογιζόμαστε μέχρι που μπορούν να φτάσουν κάποιοι για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Εγώ θα πρότεινα, μετερχόμενος ίδιας ποιότητας επιχειρηματολογία με αυτή των εμπνευστών και αυτουργών της τροπολογίας, ο μητροπολίτης μας, κατά την τρίτη και ανοιχτή ψηφοφορία για εκλογή αντιπροέδρου και γενικού γραμματέα, αντί για δύο να ψηφίζει τρεις φορές όταν ..... η αμείλικτη αριθμητική εξακολουθεί να μην συνηγορεί στις στοχεύσεις και επιδιώξεις του.
Διάβασα ότι ο λόγος που (κατά τους εμπνευστές της) επήλθε η παραπάνω μεταβολή στο καθεστώς και τον τρόπο εκλογής της Δ.Ε. του Π.Ι.Ι.Ε.Τ. ανάγεται στην ανάγκη συμμόρφωσης της συγκεκριμένης διάταξης προς τη νομιμότητα. Οι περισσότεροι απ’ όσους ισχυρίζονται κάτι τέτοιο θα έπρεπε (ως έχοντες υπάρξει, ουχί άπαξ, επίτροποι της Δ.Ε. του Π.Ι.Ι.Ε.Τ.) να έχουν .... παραδοθεί, αυτοβούλως, στον αρμόδιο Εισαγγελέα διότι, κατ’ επανάληψη και καθ’ υποτροπή και ένεκα των πολλαπλών θητειών τους, έχουν συνεργήσει στην παραβίαση της νομιμότητας ως εφαρμοστές (και επίτροποι δημιουργήματα) μιας νομικά πάσχουσας διάταξης (κατά την άποψή τους). Θα μου πουν βέβαια ότι δεν το έπρατταν συνειδητά και ενεργούσαν έτσι εκ συγγνωστής (συγχωρητέας) νομικής πλάνης. ΄Ομως η όψιμη και από τους ίδιους «ανακάλυψη» τής κατά το παρελθόν και μέχρι της ψηφίσεως του νόμου 4301/2014 συντελούμενης παρανομίας δικαιολογημένα μας εμβάζει σε σκέψεις πονηρές και μας καθιστά, έτι περαιτέρω, επιφυλακτικούς και καχύποπτους.
-Η πατρίδα μας, η Ελλάδα, βρίθει από εκκλησιαστικά ιδρύματα. Για τα περισσότερα εξ αυτών κανείς ή ελάχιστοι γνωρίζουν κάτι· Το Π.Ι.Ι.Ε.Τ., όμως το γνωρίζουν οι πάντες. Τη λάμψη του, την αίγλη του και τη μοναδικότητά του δεν τις κατέκτησε μόνο για τους γνωστούς και σπουδαίους εθνικοθρησκευτικούς λόγους αλλά και γιατί είναι το μόνο που, με τόση διαφάνεια, διοικείται από Δ.Ε. που στη συντριπτική της πλειοψηφία απαρτίζεται εκ λαϊκών, εκλέγεται από εκλεκτορικό σώμα εκ λαϊκών αποτελούμενο και, μολονότι Ιερό, δεν κατέστη (παρά μόνο για λίγο και σε περίοδο συνταγματικής εκτροπής) εκκλησιαστικό. Οι πρόσφατες εξελίξεις, δυστυχώς, δείχνουν ότι η σωφροσύνη έχει χάσει πλέον τον ζωτικό της χώρο, ο οποίος κατελήφθη από σκοπιμότητες με απευκταία αλλά αναμενόμενη τη δυσμενή έκβαση του ολισθηρού αυτού εγχειρήματος.
-Εύχομαι, μα δεν ελπίζω, να διαψευσθούν οι προβλέψεις μου και όλα να πάνε κατ’ ευχήν και επ’ ωφελεία του Π.Ι.Ι.Ε.Τ. και της Τήνου. Φοβούμαι, όμως, ότι πολύ σύντομα θα επιβεβαιωθούν οι φόβοι μου και το Π.Ι.Ι.Ε.Τ. θα διοικείται με κανονιστικές πράξεις και εγκυκλίους «εισαγωγής», τις οποίες απλά θα διεκπεραιώνουν τα εδώ μέλη της Διοικούσας του Επιτροπής· και τότε η βλάβη δεν θα είναι ανατάξιμη· και τότε η ζημία θα είναι τεράστια· και τότε η έκρηξη δεν θα είναι ελεγχόμενη· και τότε οι θιασώτες της άλλης άποψης δεν θα έχουν το ελαφρυντικό της άγνοιας, δεδομένου ότι εγκαίρως τους προειδοποιήσαμε. Μπορεί βέβαια όταν συμβεί το απευκταίο να μην υπηρετούν οι ίδιοι στη Δ.Ε. του Π.Ι.Ι.Ε.Τ., τότε δηλαδή που το: «Η Τήνος (το Π.Ι.Ι.Ε.Τ.) εάλω» δεν θα είναι πλέον φόβος ή απειλή αλλά διαπίστωση· θα τους συνοδεύει, όμως, η γενική κατακραυγή γιατί με τη συμπεριφορά τους θα έχουν συνειδητά συνδράμει στα γενόμενα.
Κλείνοντας και αυτή μου την παρέμβαση κρίνω σκόπιμο και αναγκαίο να κάνω μία διευκρίνιση και μία παραίνεση:
α) Διευκρίνιση προς συμπατριώτες και φίλους: Οι παρεμβάσεις μου και οι σ’ αυτές παρατηρήσεις και επισημάνσεις μου δεν έχουν προσωπική στόχευση και εκφράζουν μόνο την ειλικρινή αγωνία μου για την τύχη του Π.Ι.Ι.Ε.Τ. και το μέλλον του νησιού μας. Αποβλέπουν, αποκλειστικά και μόνο, στην ασφαλή κατοχύρωση του πλέον συμφέροντος, για το Ιερό μας ΄Ιδρυμα και την Τήνο, νομοθετικού πλαισίου και αυτόν τον πόθο συμπυκνώνουν και φιλοδοξούν να αποτυπώσουν· και για να εξασφαλισθεί αυτό δεν αρκεί η έκφραση προθέσεων αλλά απαιτείται και δημοκρατική διαβούλευση και απόλυτη σαφήνεια στις διατυπώσεις, οι οποίες οφείλουν και πρέπει να είναι μονοσήμαντες και να μην επιδέχονται πολλές ερμηνείες.
β) Παραίνεση: Μολονότι δεν είμαι οπαδός του διδακτισμού προτρέπω τους συμπατριώτες μου να έχουν ως μπούσουλα των ενεργειών τους δυο φράσεις σοφών προγόνων μας: «σοφόν το σαφές» και «εθνικόν ό,τι το αληθές». Επιτρέψτε μου να συμπληρώσω στη δεύτερη ρήση και αμέσως μετά τη λέξη εθνικόν τη φράση: και στην ουσία του πατριωτικό. Εξ άλλου είναι γνωστή η Αριστοτέλεια ρήση: «Φίλος μεν Πλάτων, φιλτάτη δ’ αλήθεια».
Τήνος 20-10-2014
Αντώνης Νικ. Μαραγκός
0 Comments :
Δημοσίευση σχολίου