Ο μαμωνάς, μέσον ή σκοπός;

ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ και ο κάθε επιχειρηματίας κάνει τον απολογισμό της δουλειάς του: πόσα έχασε ή πόσα κέρδισε και πώς θα τα χρησιμοποιήσει.

Και σ’ αυτό ο Λόγος του Θεού έχει να μας υποδείξει τον σωστό δρόμο, ώστε ο υλικός πλούτος, ή το χρήμα γενικότερα, να μη γίνει «πλούτος αδικίας» και μας πνίξει, αλλά μέσο οικοδόμησης της αδελφοσύνης. 

Ο κόσμος ήταν, είναι και θα είναι χωρισμένος σε πλούσιους και σε φτωχούς. 

Οι φτωχοί δεν είναι υποχρεωτικά οι τεμπέληδες, ούτε και οι πλούσιοι είναι υποχρεωτικά οι δίκαια αμειβόμενοι για την εργασία τους. Έτσι, η διαίρεση των ανθρώπων σε πλούσιους και φτωχούς οδηγεί συχνά σε ταξικούς και διακρατικούς αγώνες που καταλήγουν σε πολέμους. Ο λόγος του Θεού αναγγέλλεται μέσα σε ένα κόσμο διηρημένο και αποβλέπει στο να συνταράξει όχι μόνο το εσωτερικό του ανθρώπου, αλλά και μια ορισμένη κοινωνική και οικονομική τάξη και να φέρει ενότητα μεταξύ των ανθρώπων. 

Υπάρχει μια ψεύτικη θρησκεία την οποία ο λόγος του Θεού δεν έπαψε ποτέ να καταγγέλλει μέσω των προφητών. Την κατάγγειλαν ακόμα ο Ιησούς, οι Απόστολοι και η Εκκλησία, σε κάθε εποχή. Είναι η θρησκεία που εφησυχάζει τις συνειδήσεις των πλουσίων, δηλαδή εκείνων που κατέχουν και οι οποίοι, συχνά, είναι μόνο εξωτερικά θρησκευόμενοι. Κάποιες φορές χρησιμοποιούν και τη θρησκεία προκειμένου να εκμεταλλεύονται ακόμα περισσότερο τους φτωχούς και τους πάσης φύσεως αναγκεμένους.  

Η αδικία γίνεται ολοφάνερη στο πρόσωπο και στις ανάγκες των φτωχών. Λέει ο Αγ. Βασίλειος: «Δεν είσαι μήπως κλέφτης, εσύ που έχεις χρήματα και τα κρύβεις από εκείνους που τα στερούνται; Στον πεινασμένο ανήκει το ψωμί που σου περισσεύει, στον γυμνό ανήκουν τα πολλά ρούχα που κρύβεις στην ντουλάπα σου, στον ξυπόλητο ανήκουν τα παπούτσια που σαπίζουν σπίτι σου και στον  αναγκεμένο ανήκουν τα χρήματα που έχεις κρυμμένα. 

Έτσι, διαπράττεις τόσες αδικίες, όσοι και οι φτωχοί στους οποίους στερείς που στερούνται».  
Η μεταστροφή της καρδιάς του χριστιανού αποβλέπει στο να μοιάζει στον Θεό, ο οποίος θέλει να έχουν ό,τι τους είναι απαραίτητο για μια αξιοπρεπή ζωή. 

Εξάλλου, και οι λεγόμενοι πλούσιοι, μήπως δεν έχουν τις εσωτερικές τους φτώχιες που είναι πιο αξιολύπητες από τις οικονομικές;  Το χρήμα, λοιπόν, είναι ένα μέσον με το οποίο μπορεί κάποιος, αν θέλει, να αποκτήσει φίλους και στη Βασιλεία του  Θεού. 

Πηγή http://sannicolo.gr/