Ρεπορτάζ: Κυριακόπουλος Δημήτρης
Μια μικρή λωρίδα στα δεξιά του διαφοροποιεί από τους συνηθισμένους τον πολύ ανηφορικό δρόμο που οδηγεί από το λιμάνι της Τήνου στον Ιερό Ναό της Ευαγγελίστριας.
Είναι το κομμάτι το ποτισμένο με αίμα και δάκρυα, που χρησιμοποιείται για να εκπληρωθεί το τάμα προς τη Μεγαλόχαρη.
Γονατιστοί, χιλιάδες πιστοί κάθε χρόνο ανεβαίνουν σιγά σιγά, βασανιστικά, προσευχόμενοι, παρακαλώντας, ευχαριστώντας και εναποθέτοντας τις ελπίδες τους στη Θεοτόκο για τον προσωπικό Γολγοθά τους.
Κάθε πόντος αυτής της σκληρής διαδρομής των μερικών εκατοντάδων μέτρων κρύβει άφατο πόνο, οδυνηρή αγωνία, μαζί με αταλάντευτη πίστη, καρτερικότητα και ζωογόνο προσμονή.
Και είναι αστείρευτο το ποτάμι των ορθοδόξων, που υποβάλλονται οικειοθελώς σε αυτή τη δοκιμασία, ως μέσο συνάντησης με τη Μητέρα του Θεού.
Όσο για εκείνους που αναζητούν επιβεβαιώσεις για θαύματα της Μεγαλόχαρης - με την ευρέως χρησιμοποιούμενη έννοια του όρου -, αρκετές καταγραφές υπάρχουν στο σχετικό βιβλίο του Πανελλήνιου Ιερού Ιδρύματος Ευαγγελίστριας Τήνου, αν και οι περισσότεροι πιστοί έχουν κρατήσει τα θαυμαστά συμβάντα για τον εαυτό τους.
Η εύρεση της θαυματουργής εικόνας
Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η εύρεση της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας στην Τήνο, όπως περιλαμβάνεται σε έκδοση του Πανελλήνιου Ιερού Ιδρύματος Ευαγγελίστριας Τήνου:
Στις 30 Ιανουαρίου του 1823, στην εορτή των Τριών Ιεραρχών, κατά την οποία πολλοί εργαζόμενοι επιχειρούσαν να εξομαλύνουν το έδαφος στον υπό αναδόμηση παλαιό ναό της Ζωοδόχου Πηγής, ανακαλύφθηκε η θαυματουργή εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου- είχαν προηγηθεί τρία οράματα της μοναχής Πελαγίας -, καταχωμένη στην άκρη του νάρθηκα, κομμένη πρόσφατα στη μέση από τους σκαφτιάδες και καλυμμένη από χώματα.
Ήταν δε καμένη από φωτιά και σχεδόν απανθρακωμένη στο πίσω μέρος και συμπεραινόταν από αυτό και τα άλλα ερείπια ότι αυτός ο ιερός ναός κατακάηκε, όταν η πόλη κυριεύτηκε και ανασκάφτηκε από τους Σαρακηνούς, 850 χρόνια πριν.
Αφού με πολλή δυσκολία αποπλύθηκε η γη που ήταν προσκολλημένη πάνω στην εικόνα, φάνηκαν ξέχωρα οι χαρακτήρες της Θεοτόκου και του Αρχαγγέλου, συσκιασμένοι από την παλαιότητα, χωρίς διόλου βλάβη και απείραχτοι από την τομή, γιατί η εικόνα χωριζόταν στα δύο κατά μήκος, ακριβώς στη μέση, μεταξύ της εικονικής Θεοτόκου και του Αρχαγγέλου.
Όταν την είδαν οι παρευρισκόμενοι, αναφώνησαν χαρμόσυνα και αφού την ασπάστηκαν με μεγάλη ευλάβεια, την έφεραν και την παρέδωσαν στα χέρια του αρχιερέα που βρίσκονταν εκεί.
Ήταν γύρω στο μεσημέρι και όταν οι κάτοικοι της πόλης και των χωριών άκουσαν για την εύρεση της αγίας εικόνας, προσέτρεχαν μικροί και μεγάλοι για να τη δουν και να την ασπαστούν.
Το προσκύνημα του Κολοκοτρώνη
Την περίοδο εκείνη ολέθρια πανώλη επικρατούσε ακόμη στο νησί και υπήρχε μεγάλος κίνδυνος να μεταδοθεί η θανατηφόρα ασθένεια σε όλο το νησί, εφόσον τόσος λαός συνωστιζόταν να προσκυνήσει την ευρεθείσα εικόνα.
Αλλά, ω του θαύματος, από εκείνη τη μέρα προσπέρασε το κακό και πολλοί από εκείνους που τους κατείχε η πανώλη σώθηκαν παράδοξα, επικαλούμενοι τη βοήθεια της Θεοτόκου.
Ανάμεσά τους και ο γιος ενός από τους επιτρόπους, του Γεωργίου Περίδη, ο οποίος έτυχε να επιστατεί τη μέρα εκείνη της εύρεσης της αγίας εικόνας.
Αυτός είχε προσβληθεί από την πανώλη και επί τρεις ημέρες ο πατέρας του και οι οικείοι του αγνοούσαν την αρρώστιά του.
Έτσι, όταν φάνηκαν τα πρώτα σημάδια της κάτω από τις μασχάλες του, πενθούντες και με κλάματα εγκατέλειψαν το σπίτι και το παιδί τους στη φροντίδα των νοσοκόμων.
Ο δε πατέρας, έτρεξε μπροστά στην αγία εικόνα παρακαλώντας με θερμά δάκρυα και αφού πήρε από το χώμα που τη σκέπασε και το ράντισε με το αγίασμα, έδωσε εντολή στους νοσοκόμους να χρίσουν με αυτό τα εξογκώματα κάτω από τις μασχάλες του παιδιού, πράγμα που έπραξαν.
Την επόμενη μέρα, μόλις ξημέρωσε, τρέμοντας ολόκληρος ο πατέρας, πήγε απέναντι από το σπίτι και καλούσε τους νοσοκόμους να μάθει για τον γιο του.
Τότε βλέπει τον γιο του υγιή και αβλαβή να βγαίνει μπρος στην πόρτα σαν να μην είχε περάσει ούτε μια μικρή αρρώστια.
Αφού είδε αυτό το περιστατικό ο πατέρας, χαρούμενος και γεμάτος αγαλλίαση έτρεξε να προσφέρει τις ευχαριστίες του στη Θεοτόκο.
Η είδηση της εύρεσης της εικόνας, κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, θεωρήθηκε καλός οιωνός και το νησί επισκέφτηκαν γι’ αυτόν τον λόγο οι Κολοκοτρώνης, Μιαούλης, Νικηταράς και Μακρυγιάννης, για να προσκυνήσουν.
H ανέγερση του ναού
Όταν βρέθηκε η εικόνα και τα θαύματα βεβαίωσαν όσα οράματα αποκαλύφθηκαν, δεν δίστασαν οι επίτροποι και οι επιστάτες να αναλάβουν την οικοδομή λαμπρού, μεγαλοπρεπέστατου ιερού ναού.
Χρειάζονταν όμως γι’ αυτό μεγάλες ποσότητες μαρμάρων, τα περισσότερα από τα οποία μεταφέρονταν από τη γειτονική Δήλο.
Επίσης, χρειάζονταν και πολλοί εργάτες για την κατεργασία των μαρμάρων και για την οικοδόμηση του ναού.
Περισσότερο όμως από όλα χρειάζονταν πολλά χρήματα η έλλειψη των οποίων έφερνε πολλές φορές σε αμηχανία τους επιστάτες, που δυσκολεύονταν να πληρώσουν στο τέλος της εβδομάδας.
Προσέτρεχαν όμως ακατάπαυστα από παντού οι χριστιανοί, προσφέροντας με θερμή ευλάβεια ό,τι καθένας μπορούσε και συντελούσαν με αυτόν τον τρόπο στην οικοδόμηση του ναού.
Έτσι, οικοδομήθηκε ο πάνσεπτος ναός του Ευαγγελισμού.
Αξίζει να σημειωθεί, ότι στο συγκρότημα του Πανελλήνιου Ιερού Ιδρύματος Ευαγγελίστριας Τήνου υπάρχουν και οι ακόλουθοι μουσειακοί χώροι:
Έκθεση εικόνων και κειμηλίων (ανάμεσά τους η Χάρτα του Ρήγα Φεραίου), Κειμηλιοφυλάκιο, Πινακοθήκη, Μουσείο Τήνιων Καλλιτεχνών, Μουσείο Αντώνιου Σώχου.
Επίσης, σε ειδικό χώρο εκτίθεται μέρος της ιταλικής τορπίλης, που έπληξε τη φρεγάτα «Έλλη» τον Δεκαπενταύγουστο του 1940.
Είναι το κομμάτι το ποτισμένο με αίμα και δάκρυα, που χρησιμοποιείται για να εκπληρωθεί το τάμα προς τη Μεγαλόχαρη.
Γονατιστοί, χιλιάδες πιστοί κάθε χρόνο ανεβαίνουν σιγά σιγά, βασανιστικά, προσευχόμενοι, παρακαλώντας, ευχαριστώντας και εναποθέτοντας τις ελπίδες τους στη Θεοτόκο για τον προσωπικό Γολγοθά τους.
Κάθε πόντος αυτής της σκληρής διαδρομής των μερικών εκατοντάδων μέτρων κρύβει άφατο πόνο, οδυνηρή αγωνία, μαζί με αταλάντευτη πίστη, καρτερικότητα και ζωογόνο προσμονή.
Και είναι αστείρευτο το ποτάμι των ορθοδόξων, που υποβάλλονται οικειοθελώς σε αυτή τη δοκιμασία, ως μέσο συνάντησης με τη Μητέρα του Θεού.
Όσο για εκείνους που αναζητούν επιβεβαιώσεις για θαύματα της Μεγαλόχαρης - με την ευρέως χρησιμοποιούμενη έννοια του όρου -, αρκετές καταγραφές υπάρχουν στο σχετικό βιβλίο του Πανελλήνιου Ιερού Ιδρύματος Ευαγγελίστριας Τήνου, αν και οι περισσότεροι πιστοί έχουν κρατήσει τα θαυμαστά συμβάντα για τον εαυτό τους.
Η εύρεση της θαυματουργής εικόνας
Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η εύρεση της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας στην Τήνο, όπως περιλαμβάνεται σε έκδοση του Πανελλήνιου Ιερού Ιδρύματος Ευαγγελίστριας Τήνου:
Στις 30 Ιανουαρίου του 1823, στην εορτή των Τριών Ιεραρχών, κατά την οποία πολλοί εργαζόμενοι επιχειρούσαν να εξομαλύνουν το έδαφος στον υπό αναδόμηση παλαιό ναό της Ζωοδόχου Πηγής, ανακαλύφθηκε η θαυματουργή εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου- είχαν προηγηθεί τρία οράματα της μοναχής Πελαγίας -, καταχωμένη στην άκρη του νάρθηκα, κομμένη πρόσφατα στη μέση από τους σκαφτιάδες και καλυμμένη από χώματα.
Ήταν δε καμένη από φωτιά και σχεδόν απανθρακωμένη στο πίσω μέρος και συμπεραινόταν από αυτό και τα άλλα ερείπια ότι αυτός ο ιερός ναός κατακάηκε, όταν η πόλη κυριεύτηκε και ανασκάφτηκε από τους Σαρακηνούς, 850 χρόνια πριν.
Αφού με πολλή δυσκολία αποπλύθηκε η γη που ήταν προσκολλημένη πάνω στην εικόνα, φάνηκαν ξέχωρα οι χαρακτήρες της Θεοτόκου και του Αρχαγγέλου, συσκιασμένοι από την παλαιότητα, χωρίς διόλου βλάβη και απείραχτοι από την τομή, γιατί η εικόνα χωριζόταν στα δύο κατά μήκος, ακριβώς στη μέση, μεταξύ της εικονικής Θεοτόκου και του Αρχαγγέλου.
Όταν την είδαν οι παρευρισκόμενοι, αναφώνησαν χαρμόσυνα και αφού την ασπάστηκαν με μεγάλη ευλάβεια, την έφεραν και την παρέδωσαν στα χέρια του αρχιερέα που βρίσκονταν εκεί.
Ήταν γύρω στο μεσημέρι και όταν οι κάτοικοι της πόλης και των χωριών άκουσαν για την εύρεση της αγίας εικόνας, προσέτρεχαν μικροί και μεγάλοι για να τη δουν και να την ασπαστούν.
Το προσκύνημα του Κολοκοτρώνη
Την περίοδο εκείνη ολέθρια πανώλη επικρατούσε ακόμη στο νησί και υπήρχε μεγάλος κίνδυνος να μεταδοθεί η θανατηφόρα ασθένεια σε όλο το νησί, εφόσον τόσος λαός συνωστιζόταν να προσκυνήσει την ευρεθείσα εικόνα.
Αλλά, ω του θαύματος, από εκείνη τη μέρα προσπέρασε το κακό και πολλοί από εκείνους που τους κατείχε η πανώλη σώθηκαν παράδοξα, επικαλούμενοι τη βοήθεια της Θεοτόκου.
Ανάμεσά τους και ο γιος ενός από τους επιτρόπους, του Γεωργίου Περίδη, ο οποίος έτυχε να επιστατεί τη μέρα εκείνη της εύρεσης της αγίας εικόνας.
Αυτός είχε προσβληθεί από την πανώλη και επί τρεις ημέρες ο πατέρας του και οι οικείοι του αγνοούσαν την αρρώστιά του.
Έτσι, όταν φάνηκαν τα πρώτα σημάδια της κάτω από τις μασχάλες του, πενθούντες και με κλάματα εγκατέλειψαν το σπίτι και το παιδί τους στη φροντίδα των νοσοκόμων.
Ο δε πατέρας, έτρεξε μπροστά στην αγία εικόνα παρακαλώντας με θερμά δάκρυα και αφού πήρε από το χώμα που τη σκέπασε και το ράντισε με το αγίασμα, έδωσε εντολή στους νοσοκόμους να χρίσουν με αυτό τα εξογκώματα κάτω από τις μασχάλες του παιδιού, πράγμα που έπραξαν.
Την επόμενη μέρα, μόλις ξημέρωσε, τρέμοντας ολόκληρος ο πατέρας, πήγε απέναντι από το σπίτι και καλούσε τους νοσοκόμους να μάθει για τον γιο του.
Τότε βλέπει τον γιο του υγιή και αβλαβή να βγαίνει μπρος στην πόρτα σαν να μην είχε περάσει ούτε μια μικρή αρρώστια.
Αφού είδε αυτό το περιστατικό ο πατέρας, χαρούμενος και γεμάτος αγαλλίαση έτρεξε να προσφέρει τις ευχαριστίες του στη Θεοτόκο.
Η είδηση της εύρεσης της εικόνας, κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, θεωρήθηκε καλός οιωνός και το νησί επισκέφτηκαν γι’ αυτόν τον λόγο οι Κολοκοτρώνης, Μιαούλης, Νικηταράς και Μακρυγιάννης, για να προσκυνήσουν.
H ανέγερση του ναού
Όταν βρέθηκε η εικόνα και τα θαύματα βεβαίωσαν όσα οράματα αποκαλύφθηκαν, δεν δίστασαν οι επίτροποι και οι επιστάτες να αναλάβουν την οικοδομή λαμπρού, μεγαλοπρεπέστατου ιερού ναού.
Χρειάζονταν όμως γι’ αυτό μεγάλες ποσότητες μαρμάρων, τα περισσότερα από τα οποία μεταφέρονταν από τη γειτονική Δήλο.
Επίσης, χρειάζονταν και πολλοί εργάτες για την κατεργασία των μαρμάρων και για την οικοδόμηση του ναού.
Περισσότερο όμως από όλα χρειάζονταν πολλά χρήματα η έλλειψη των οποίων έφερνε πολλές φορές σε αμηχανία τους επιστάτες, που δυσκολεύονταν να πληρώσουν στο τέλος της εβδομάδας.
Προσέτρεχαν όμως ακατάπαυστα από παντού οι χριστιανοί, προσφέροντας με θερμή ευλάβεια ό,τι καθένας μπορούσε και συντελούσαν με αυτόν τον τρόπο στην οικοδόμηση του ναού.
Έτσι, οικοδομήθηκε ο πάνσεπτος ναός του Ευαγγελισμού.
Αξίζει να σημειωθεί, ότι στο συγκρότημα του Πανελλήνιου Ιερού Ιδρύματος Ευαγγελίστριας Τήνου υπάρχουν και οι ακόλουθοι μουσειακοί χώροι:
Έκθεση εικόνων και κειμηλίων (ανάμεσά τους η Χάρτα του Ρήγα Φεραίου), Κειμηλιοφυλάκιο, Πινακοθήκη, Μουσείο Τήνιων Καλλιτεχνών, Μουσείο Αντώνιου Σώχου.
Επίσης, σε ειδικό χώρο εκτίθεται μέρος της ιταλικής τορπίλης, που έπληξε τη φρεγάτα «Έλλη» τον Δεκαπενταύγουστο του 1940.
Πηγή http://www.real.gr
0 Comments :
Δημοσίευση σχολίου